4. Bölüm
Sokağa çıkma yasağı ilan edildiğinden beri pervasızca ortalıkta gezinmeyi kendine adet edinmiş dördüncü bölgenin yerlileri birden karanlığın kendileri için de korkutucu olabileceği gerçeğiyle yüzleşmişti. Halbuki daha düne kadar Lacivert’teki soykırım için “umarım bize bulaşmazlar” diyorlardı. Ama ne olmuştu? İşler sarpa sarınca siyah babaları önce onları gözden çıkartmıştı.
Şimdi karanlıkta tek başıma geziyordum. Kediler, köpekler bile yanıma yaklaşmıyordu. Kısa, titrek bir nefes verdikten sonra (içim sıkılmıştı ondan) adımlarımı şarkının ritmine uydurdum.
Efendim, efendilerim…
Ne olur beni zincire vurmayın.
İster alın ister üç kuruşa satın
Ama saçlarımdan asmayın
Ve boya kalemlerime dokunmayın
Ben onlarla kendi dünyamı boyuyorum
Sıcağa rağmen bir terleyip bir üşüdüğümü hissettim. Galiba Lacivert’lerin yaşadığı bir mahalleye girmiştim. Komutan’ın posterleri havada uçuşuyordu. Bir tanesi ayağımın dibine kadar düşünce eğilip yerden aldım. Sonra içgüdüsel olarak suratına bulaşan kiri temizledim. Mahalle sakinleri perde altından beni gözetliyordu ama bir kere bile başımı kaldırmadığımdan telaşa kapılmamışlardı.
Hükümet, Bölge Komutanı’na saldıran direnişçi için bir eşgal belirlemişti. Şöyle tarif ediyorlardı: Lacivert bir erkek. Sarışın, buğday tenli. Belge elime ulaşır ulaşmaz halkıma yönelik bir katliam mı planladıklarını sordum. Çünkü bu tarife uyan milyon tane m*vi bulabilirdim.
İstihbarat tarafından gönderilen ikinci yazıda durumun o kadar ümitsiz olmadığını açıklamışlardı. Birkaç ihbarcıyla irtibat kurmuşlardı ve onları çağırdıklarında işbirliği yapacak kadar aklı selim davranmışlardı.
Bir tanesi özellikle dikkatimi çekti. İğneciler için çalıştığını iddia ediyordu. Bu tarz tiplerin hikayesi hep aynı örüntüde ilerliyordu: Adamımız bir bara girmişti, orada bazı sıkı dostlar edinmiş ve onların dünyayı değiştiren kimseler olduğuna inanmıştı. Gel zaman git zaman derken bir gün arkadaşı kulağına iğneci olduğunu fısıldamıştı.
Hikayenin burasında, “Reddettim,” diyerek kendini savundu. “Ama ısrar ettiler. Bir kere girdiğinde çıkmana izin vermiyorlar. Görevimi yapmaya mecbur kaldım.”
Sesimi mümkün olduğunca ifadesiz tutarak sordum: “Sen kimi öldürdün?”
“Kimseyi… efendim.” Suratı kıpkırmızı oldu. “Ben sadece tedariğini sağladım.”
Bilmemesi normaldi. İğneciler kurnaz bir topluluktu. Kullandıkları zehrin türünü sürekli değiştirdikleri için bugüne kadar kaç kişiyi öldürdüklerini dahi tespit etmemiz mümkün olmamıştı.
Düşünceli bir şekilde, “Kuryesin öyleyse,” diye mırıldandım. “Eminim katillerden biriyle tanışmışsındır.”
“Yok,” dedi hemen. “Sadece arkadaşımı bilirim. Onun da adresini vermiştim.”
“Arkadaşının direnişçilerle[1] arası iyi mi?”
“Bazen siyahlardan iş aldıkları oluyor,” dedi tedirgin bir tavırla. “O zaman ters düşüyorlar.”
Kısa bir sessizlik olduğunda, “Bu kadar,” dedim ellerimi birbirine çarparak. Issız sokakta aniden yankılanan ses onu korkutmuştu. “Senin bir diyeceğin var mı?”
“Hayır, efendim.”
Gözlerime yansımayan bir tebessümle, “Arkadaşın için üzülme,” dedim. “Kendi kaşınmış.”
Hoşuna gitmese de kafa salladı. “Haklısınız.”
“Can aldıysan can vermelisin. Bir cana karşılık bin kere can vermelisin. Adalet bu şekilde işler.”
Gayriihtiyari mırıldandı. “Onun da mecburiyetleri vardır muhakkak.”
“Belki de ama… ben seni kastediyordum.”
Sözlerime odaklandığı için elimdeki bıçağı o an fark etmişti. Avanak suratı tüm canlılığını yitirdi. Dudaklarının titreyişini, kaçıp kaçmamak arasında kalan o kararsız adımlarını uzun uzun inceledim. Bu insanlardan nefret etmek bile onlara lütuftu.
“Beni affedeceğinizi söylemiştiniz,” diye kekeledi.
Ona verecek cevabım vardı. Ama neden vereyim?
Tekrar konuşmadan önce bıçağı boynuna sapladım. Hayati damarlarından birini kestiğim için kan fışkırarak yüzüme aktı. Kanın kokusuna alışsam da hissiyatı beni delirtiyordu. Cebimden çıkardığım mendille yüzümü sildikten sonra mendili kuryenin ağzına tıktım.
Yakında gün doğacağından gökyüzü kızıl renge bürünmüştü. Boş sokaklarda yürürken nemden ve sıcaktan yapış yapış olmuştum. Bu tiksinti hissi ellerimdeki kirli kanla kıyaslanamazdı bile. Nefes almaya çalıştıkça çöp kokusu midemi ağzıma getiriyordu. Sigara yaksam fena olmazdı ama üstüme dokunmaktan kaçınıyordum.
Duvarın pütürlü yüzeyine dokunurken parmak uçlarımda oluşan tahriş hissi hoşuma gitti. Daha sert bastırarak yürümeye devam ettim. Laçin’le buluşma yerimize yakındım. On beş dakikalık bir yürüyüşle rahatlıkla kat edebilmiştim.
Beni gördüğünde ilk başta kim olduğumu çıkaramadı. Üstümdeki kan lekelerinden dolayı hemen eli beline gitmişti. “Benim,” diye seslendim melodik bir tonlamayla. Sonra siyah olduğu kafama dank etti. “M*vi kıdemlin.”
Kimliğimi doğrulayınca rahatladı. Saf salak bir tip gibi gözükmesi diğerlerine kurnazlık gibi gelse de bence savaş tecrübesi olmayan herhangi bir çocuktu. Gerçi muhtemelen davranışları ileride değişirdi. O zaman onu gebertmediğim için pişman olurdum.
Yine de Mevsim’in akrabalarına karşı ılımlı yaklaşıyordum. Hükümet değişirse idam edilirdim, orası kesin ama devrimcilerle aramda tampon görevi görüyorlardı. Yandaşlar ise aşırı fanatiklerin dördüncü bölgeye kadar müdahale etmesine tepki gösteriyorlardı. Kıdemlime rağmen bana bile tavır almışlardı. Yakında kendi aralarında gruplaşıp devrimcilere imtiyaz tanırlarsa hiç şaşırmazdım. Mesele çıkarlar olunca siyasi fikirler esnetilebilirdi. Hele ki bu lağım çukurunda pislikten çıkmak için herkes birbirine tırnak geçiriyordu.
“Önemli bir bilgi edindiniz mi?”
Yürürken tın tın arkamdan takip ediyordu. Ona sıcak bir bakış atarak, “Vitirine uygun bir manken bulduk,” diye cevapladım.
“Aradığımız kişi mi sizce?”
“Orası mühim değil,” dedim omuz silkerek. “Hepsi birbirine benziyor. Kim, nereden ayırt edecek?”
Güldüğümde şaşkın şaşkın baktı. “Anlamadım.”
“Gereken neyse yapacağız.” Sözlerimin doğrudan Mevsim’e gideceğini bildiğim için daha açık konuştum. “Ama kimsenin huzurunu kaçırmayacağız. Özellikle de m*vi dostlarımızın.”
“Olayın üstünü mü kapatıyoruz?”
“Taviz veriyoruz,” dedim sabırla izah ederek. “İyi ilişkilerin temelinde bu yatar. Komutan’a saldıran muhalifler olsaydı mesele yoktu. Şimdilik m*vileri küstürmüyoruz.”
Beti benzi attığında, “Bu kadar dehşete düşme,” dedim yumuşak bir tavırla. “Zamanında annemin askerlerine karşı Safir’lere silah satmışlardı. Siyahların bölgeyi kontrol altına alma taktiği bu.”
“Sizi rahatsız etmiyor mu?”
“Bükemediğin bileği öpeceksin.”
Başka soru sormadı. Bir süre aramızdaki sessizliği etrafımızda uçuşan sivrisinekler böldü.
“Kaç kardeşsiniz?” diye sordum.
Laçin başını bana doğru çevirdi. “Beş kardeşiz kıdemlim. Ben en küçükleriyim.”
“Yani tekne kazıntısısın.”
Canı sıkıldı. “Biraz öyle gibi.”
“Ne iş yapıyorlar?”
“Çetelerin başında duruyorlar.” Açıklamakta zorlanıyordu. “Eskiden başka meslekleri vardı ama bıraktılar. En büyük ağabeyim doktordu mesela. Aile reisimiz onu sahada görmek isteyince istifa etmek zorunda kaldı.”
“Sen peki?”
Kısa bir es verdikten sonra devam etti. “Yani… ben pek onlar gibi değilim. Sınav notlarım kötü gelince doğrudan rütbesiz olmama karar verildi.” Son lafını ana dilinde mırıldandı: “Umarım becerebilirim.”
“Bence memurluk tam sana göre.”
Ona masumca takılmama karşılık yüzü düştü. “Başarısız olamam. Yoksa ailem beni kabul etmez.”
“Sanırım öldürememekten korkuyorsun.” Bakışlarını benden kaçırdığında şefkatle gülümsedim. “İçin rahat olsun. Tanımadığın birini öldürmek kolaydır. Ne diliniz bir ne dininiz… Vurup geçersin.”
Gözleri korkuyla açıldı. “Ya kendi halkımdan birini öldürmem gerekirse?”
“Devrimcileri kastediyorsun galiba.”
Biraz alındı. “Onlarla dilimiz de bir dinimiz de.”
“Zamanla farklı görmeyi öğrenirsin. Sonuçta kızıl varlığına düşmanlar.”
Pencerelerden birinde sarkıtılmış bayrak gözüme ilişince dikkatim dağıldı. Usulca duvara doğru yaklaştım. Sanırım uzanıp alabilirdim ama boyum kısa kalıyordu. Lâçin’den eliyle bana basamak yapmasını istedim. Güç bela bayrağa ulaşınca tüm kuvvetimle çektim ve bayrağı zafer edasıyla kaptım.
Yeni bayrak kraliyet mavisi tonlarındaydı ve Safir’lerin mutlak zaferini temsil ediyordu. Yok etmek istediğim her şeyin tatlı bir tezahürüydü sanki.
Cebimden çıkardığım çakmakla bayrağın ucunu tutuşturdum. Kısa sürede alev aldı. Tüm renklerini yitirdi ve nihayetinde ondan geriye kömür karası bir bez parçası kaldı.
Can aldıysanız can verin.
Bizim bir hayatımıza karşılık siz bin kere can verin.
***
Anlaşılan dünkü bahşişten sonra patronumun gözüne girmiştim.
Akşam vardiyasından sonra ertesi gün beni sabah açılışı için de çağırmıştı. İş görüşmesi sırasında melez olmama burun kıvıran adam müşterilerin yoğun ilgisi karşısında tavrını değiştirmişti. Ona göre hanım hanımcık bir kızdım. Hiç diğerlerine benzemiyordum.
Üstüme yüklediği angarya işlere rağmen patronumun takdirini kazanmak hoşuma gitmişti. Kendine Gece Mavisi demesini tuhafıma gitse de (çünkü Safir’ler bunu hakaret olarak kullanıyordu) diğer yerlilerden hiçbir farkı yoktu.
Pub’ın kapısı davetsizce açıldığında yerlere paspas atıyordum. Camdan yansıyan gün ışığı beyazlı siyahlı fayanslara vuruyordu.
Mevsim yerel aksanı taklit ederek, “Hayırlı işler,” diye seslendi.
Tam benzemese de sempatik bulduğum için güldüm. “Sağ ol.”
Islak zeminde ağır adımlar atarak bana yaklaştı. “Neler yapıyorsun görüşmeyeli?”
Suratımdaki kibar gülümsemeyi bozmadım. “Zaten hepsini biliyorsun.”
Mevsim’in öfkeli olduğunu tahmin ediyordum. Fakat ne bakışlarında ne de sözlerinde buna dair bir emare vardı. Her zaman nasılsa şimdi de öyle davranıyordu. Işıltısız gözleriyle insanın içini çürütüyordu.
“Seni fazla özgür bırakmışlar bence.” Karşılık vermeme fırsat tanımadan devam etti. “Komutan’a saldıran kişiye ulaştık. Daha doğrusu bir bölümüne.”
“Kusura bakma,” dedim ölçülü bir alaycılıkla. “Tek seferde hepsini taşıyamadım.”
“Ellerine sağlık.” Buz gibi bir tavır… “Bizden önce ulaşmana şaşırdım sadece.”
“Buradakiler seninle çalışmaya hevesli değil. Belki o yüzdendir.”
Mevsim’in cevabı sessizlik oldu.
Onu küstürmemek için, “Şaşırma canım,” diye toparladım. “M*vilerin birbirini öldürmesinden daha doğal bir şey yok.”
“Ağzın iyi laf yapıyor ama bu kadarcık şeyle gönlümü alamazsın.” Sadece birine saldıracağı zaman bu kadar kibarlaşırdı. Paspası elimden bıraktım ve odağımı ona yönelttim. “Görev bölgemde neler yaptığını tane tane açıklar mısın?” dedi ciddi bir tavırla.
“Çok üstüme geliyorsun. Ben de emir kuluyum.” Gülerek geçiştirmek için bakışlarımı ondan ayırdım. “Yoksa yarın vuracağımız insancıkların bugün elini sıkmaya meraklı değilim.”
“Kimin elini sıktın?”
“Bunu söylemem yasak.”
Bu kez güldü. “Öyle mi?”
“Tabii ki sana bir istisna tanıyabilirim.” Bilinçli olarak bir müddet sustum. Sabrını test ediyordum ama Mevsim’in yüz ifadesi değişmedi. “Siyasi görüşleri oynak bir grupla görüştüm. Hükümet belli ki onların oynaklığını koz olarak kullanmaya niyetli. Kim olduklarını kendi zekanla çözersin.”
“Direnişçi mi deniyordu onlara?”
Jargonu da biliyordu. “Doğrudur.”
“Güzel planmış,” dedi düşünceli bir tavırla. “Bizimle dost olacaklar mı peki?”
“M*viler böyledir.” Ne yazık ki diyecektim ama demedim. “Bu lağım çukurunda kaç asırdır yaşıyorlar, biliyor musun? Komşusunun ölüsüne basmak onlar için yeni bir şey değil. Yine de Safir’lere güveneceğime onlara güvenirim. En azından suratlarındaki hainliği görebiliyorum.”
Mevsim, “Görevinin bir parçası da onları memnun etmek,” dedi damarıma basarak. “Seni bu denli rahatsız ediyorsa muhaliflere katılsaydın.”
“Almazlar ki,” dedim. “Seni bile alırlar, beni almazlar.”
Gücenmediğini belli etmek istercesine tebessüm etti. “İlla diğer uca gitmek zorunda değilsin. Ailemin eli de boldur.”
“Muhakkak.”
“İki devlet arasındaki anlaşma bir hükümet değişikliğine bakar. Seni de mutlu edecek bir çözüm sunabiliriz.”
“Çok yüce gönüllüsün. Ne gibi mesela?”
“Lacivert’teki soykırımı tanıyabiliriz.”
“Hukuk okumak yaramış sana,” dedim sinirden gülerek. “Sence benim derdim siyahların soykırımı tanımaması mı?”
Mevsim, “Ne olmasını bekliyorsun?” diye sordu. “Hükümet değişse bile Safir hükümetiyle olan dostluğumuz sürecek. Senin de çok iyi bildiğin gibi onlarla kültürel bir etkileşimimiz var. Aramızdaki siyasi ittifaktan ibaret değil. Kraliyet Mavisi’ne saygı duyuyoruz.”
Eliyle omzuma bastırdı. “M*vi arkadaşım… Makul bir şey iste, hemen yapayım.”
“Devrimci Lideri’ni öldür öyleyse.” Elini çekmese de baskısını azaltmıştı. “Gerçi buna pek ihtimal vermiyorum. Sonuçta Hukukçu Hanım da seni kovalıyor.”
Mevsim’in ifadesi gözle görülür biçimde değişti. “Hım… Onunla da el sıkıştın mı?”
“Hayır,” dedim kesin bir dille. “Zaten beni affetmez.”
Sıkılarak, “Boş yere alınganlık yapıyorsun,” diye söylendi.
“Sadece bildiriyorum,” dedim ciddi bir tavırla. “Sizin tarafınıza geçeceğime devrimciler tarafından öldürülmeyi yeğlerim. Ailene aynen bu şekilde iletebilirsin.”
“O zaman Katran Karası’na iki başla dönmek zorunda kalırım.”
Lafı yutmadım, onun yerine gülerek geçiştirdim. “En son bu kadar sinirlendiğinde beni devrimci diye ihbar etmiştin.” Ürpermiş gibi kollarımı birbirine kavuşturdum. “Kimliğimi sakladığın için kimse bana inanmamıştı. Hatta kamptakiler kaçtığımı düşünmüştü.”
“Her şeyi büyütüyorsun,” dedi horgörüyle. “Sonra milyon kere hayatını kurtardım.”
Söylediklerine kafa salladım. “Başım gövdemde kalsın. Sana muhalif listesini vereyim.”
Teklifimi makul bulduğunda onu soyunma odasına doğru yönlendirdim. Önemli bir belgeyi kilitli dolabımda saklamamı gevşeklik olarak yorumlamıştı. Ama çalınmasını sorun etmiyordum. Listede belli bir şifreleme yöntemi kullanmamıştım. Hafızamı tetikleyen çağrışımlı kelimelerden oluşuyordu. Gerçekten üzerine düşülse çözülebilirdi ancak o zaman bile rasgele yazdığım baş harflerin neyi ifade ettiğini anlamak için uğraşmaları gerekirdi.
Listeyi güvenli ellerine teslim ettiğimde, “Teşekkürler,” dedi ondan beklenmeyecek bir nezaketle. “Devrimcilere karşı beni desteklediğinin farkındayım. Sadece bu bile arkadaş olmamıza yeter.”
“Rica ederim,” dedim. “Görevimin bir parçası da sizi memnun etmek.”
Sözlerime karşılık kollarını açtı ve beni kucakladı. Onun bu halleri dengemi şaşırtmasa da Safir’ler hakkında söylediklerinden dolayı hala öfkeliydim. İster istemez hemen uyum sağlayamadım.
Mevsim ayrılmadan önce, “İntikamcı olma,” dedi Safir’ce. Onu doğru mu anladığımdan tam emin olamadığımda ise omzuma pat pat vurmakla yetindi.
Gittiğinde sinirlerimin yatışması için art arda sigara yaktım. Mevsim’in avlanma tarzına alışmıştım. Bazen eğlenmek için bile işleri yavaştan alırdı. Muhtemelen beni de bir gün öldürmek için bekletiyordu. Sadece henüz kıvamına gelmemiştim. Yine de bu Safir’ler hakkında dediklerini sineye çekeceğim anlamına gelmiyordu. Kültürel etkileşim mi? Siyahlar, şımarık veletlerini başımıza bela etmişti. Şimdi de süslü kelimelerle aklamaya çalışıyorlardı.
Mesai arkadaşlarım (biri kız, diğeri erkekti) on beş dakika gecikerek geldiler. Suratları beş karıştı. Onlara, “Ne oldu?” diye sorduğumda suratıma bön bön baktılar. Zaten bana bir türlü ısınamamışlardı. Ne zaman ağzımı açsam abartılı bir şekilde göz deviriyorlardı.
Oğlan, “Çok neşelisin,” dedi suçlayıcı bir tavırla. “Dışarıda kıyamet kopuyor. Senin umurunda değil.”
“Sabahtan beri çalışıyorum. Hiçbir şeyden haberim yok.”
Aslında temizlik yaparken bir şeyler olduğunu sezmiştim ama gidip bakacak kadar merak etmemiştim.
Kız, “Burada böyle şeyler olmaz,” diye söylendi. “Siz geldiğinizden beri olaysız bir günümüz geçmiyor.”
Lacivert sığınmacıları kastettiğini anladığımda istemsizce güldüm. Özellikle dokuz yıl önceki katliamdan sonra kuzey tarafından büyük bir göç yaşanmıştı. Fakat yerliler ülkelerini istila eden siyahlara ve Safir’lere değil, onlarla aynı acıları yaşayan Lacivert’lere bilenmişti.
Muhtemelen sorunun asıl kaynağına inmek hiçbirinin işine gelmiyordu. Lacivert’lerden nefret etmek daha kolaydı. Savaştan kaçmış bir avuç topluluk silahlı işgalcilerle ve süslü patronları ile kıyaslanamazdı.
Söylenecek milyon tane laf olsa da hiçbirini dile getirmedim. “Ben molaya çıkıyorum.” Zaten hakkımdı. Önlüğümü çıkarıp bir kenara astıktan sonra kendimi dışarı attım.
Kalabalık heykelin etrafına toplanmıştı. Öğle sıcağında yürümek işkence olsa da herkes kadar ne olup bittiğini merak ediyordum. Adımlarımı hızlandırdım ve bana sertçe çarpan insan kalabalığının arasından heykele ulaşmaya çalıştım. Sürekli, “Korkunç,” diye mırıldanıyorlardı. “Burada böyle şeyler olmaz.”
Heykeli görünce ben de aynı tepkiyi vermiştim.
Sarışın çocuğun kafasını heykele asmışlardı. İki kolunu da hayat ağacının dallarına sabitlemişlerdi. Gotik sanat çalışmalarına benziyordu.
O an başıma bir ağrı saplandı çünkü saldırganın yalnızca kafasını olay yerinde bırakmıştım. Geri kalanına nereden ulaştıklarına dair en ufak fikrim yoktu. Tatile çıkmak için gereğinden hızlı hareket etmiştim. Mevsim’in hareketlerimi öngörmesi onun başarısı değil benim acemiliğimdi.
Daha fazla kalamadım. Zaten kalabalığı yakında dağıtacaklardı. Birkaç adım gerileyerek heykele bakmak istediğimde sırtım birine çarptı. Özür dilemek için başımı çevirdiğimde bir an öylece kaldım. Soruşturma geçiren kızdı bu. Gündüz gözüyle yaraları taze duruyordu.
Önce bana, sonra çarptığım koluna öfkeli bir bakış attı. “Kör müsün? Önüne baksana.”
“Affedersin,” dedim hemen. “Sanırım beni hatırlamadın ama…”
Sözümü kesti. “Hatırladım.”
Yürümeye başladığında arkasından takip ettim. Yan yan baksa da peşinden gelmeme müsaade etmişti. İnsan yığınından yeterince uzaklaştığımızda sigara paketini ona uzattım. İstemem der gibi bir el hareketi yaptı.
Kendime bir tane yaktım. “Korkunç,” diye mırıldandım gerimizde kalan heykeli işaret ederek. Başını o tarafa doğru çevirdi ama suratındaki ifade değişmedi. Sanki heykeldeki cesedi görmüyordu.
Sessizliği ikinci kez bozdum: “Adın ne?”
“Irmak,” dedi şüpheci bir tavırla. “Ne yapacaksın adımı?”
“Güzel isimmiş. Suyla ilgili, tabii ki.” Onunla alay etmeme rağmen tepki vermedi. Tavrımı değiştirmek zorunda kaldım. “Siyah isimli bir kız vardı yanınızda. Akrabanız mıydı?”
“Sana ne,” diye tersledi. “Amma meraklısın.”
“Siyasi görüşünü kafamda oturtamadım sadece.”
“Akrabamız falan değil.” Kaba ama dürüst bir cevaptı. “Ailesi zamanında göçmüş buralara. Siyah yalakası.”
“Belki kendini öyle gösteriyordur,” diye zarf attım.
“Onda o cesaret yok.” Elini yumruk yapıp bana doğru salladı. “Sıkar biraz.”
“Ama sizinle takılıyor?”
“Salak kuzenim yüzünden… Gözü kapalı güveniyor.” Öfkeli öfkeli söylendi. “Geri zekalı. Hepimizin başını yakacak.”
“Şu kıvırcık saçlı olan değil mi?”
“Mercan… evet.” Vücut dili tedirginliğini yansıtıyordu. “Neden didikliyorsun bu kadar?”
Adımlarını yavaşlattığında ona uyum sağladım. “Siyahlara güven olmaz bence.” Dostça bir tavırla tebessüm ettim. “Bu devirde kimin ne olduğu belli değil. İyisi mi her daim arkanı kollamak.”
Ağzını açtı ama tek kelime etmedi. Kafası büsbütün karışmıştı.
“Neyse…” Ellerimi birbirine çarptığımda irkildi. “Sana doyum olmaz. Beni işten beklerler.”
Kalabalığın arasına karıştıktan sonra bir daha geriye dönüp bakmadım.
Pub’ın girişinde toplanan kızıl polisleri fark ettiğimde iş işten geçmişti. Artık geri dönmemin imkanı yoktu. Yürümeye devam ettim. Yeterince yaklaştığımda tüm bakışlar üstüme çevrilmişti. Kendi aralarında konuşanlar bile suspus olmuştu.
Göz teması kurmadan, “Affedersiniz,” dedim sadece. Bu ortaya atılmış rasgele bir laftı. Kimseyi hedef almıyordu. “Kapalı mı?”
Şu an en mantıklısı aptal bir müşteri gibi davranmaktı. İçlerinden biri beni kovmaya yeltendiğinde istediğimi almak üzereydim. Ta ki, biri durduruna kadar.
“Tarife uyuyor,” dedi kızıllardan biri. “Safir gibi konuşuyor.”
Soluk benizli, uzun fakat boyuna göre sıska bir oğlandı. Onun hemen yanında ve bir adım gerisinde dikilenlere hızlıca göz attım. Hepsi Katran Karası’ydı. Köpek sürüsü gibi birlikte geziyorlardı. Yandaşlar ise onlarla muhatap olmamak adına aralarına mesafe koymuştu. Sayı üstünlüğü aşırı fanatiklerde olduğu için olan bitene karışmıyorlardı.
Beni içeri buyur ettiklerinde gözüm mesai arkadaşlarıma takıldı. Sıçan gibi bir kenara saklanmışlardı. Onlara baktığımda hemen başlarını indirdiler. Patronum ise ortalıkta gözükmüyordu. O da bir deliğe girmişti muhakkak.
Herkesin odağı bendeydi. Aşırı fanatiklerden bir kız işe ne zaman girdiğimden başlayarak adımı, yaşımı ve memleketimi sordu. Cevapların hiçbiri (yarı yarıya doğru olsa da) onu tatmin etmedi. Soruları bitince kenara çekildi ve nihayet soluk benizli oğlan sözü devraldı.
Onun baskısı sadece psikolojik değil aynı zamanda fizikseldi. Buruşturulmuş gazete kağıtlarını bana doğru sallayarak, “Bunlar size mi ait?” diye sordu.
Gazeteleri dolabımdaki kıyafetlerin arasına gizlemiştim. Rutin bir kontrolde bu kadar detaylı bir arama yapmazlardı.
“Bir yanlış anlaşılma olmuş. Müsaade ederseniz açıklayayım.”
Yumuşatma çabam ters tepmişti. Her nasılsa daha çok öfkelenmişlerdi. Soluk benizli oğlan onları yatıştırarak kimsenin karışmamasını tembihledi. Kendi aralarında gizli bir hiyerarşileri olduğunu biliyordum. Aileden kimin hizmetindeysen onun itibarına göre kıdem kazanırdın.
Oğlan, “Sizi dinliyoruz,” dedi sakince. “Lütfen, devam edin.”
Ortamdaki hava ağırlaşmıştı. Kelimelerimi özenle seçtim. “Dediğim gibi sadece bir yanlış anlaşılma. Kağıtları zorla elime tutuşturdular. Çöpe atamadığım için saklamak zorunda kaldım.”
Kısa bir sessizlik oldu. Soluk benizli oğlan, “Hakkınızda ciddi bir ihbar aldık,” dedi kibar bir dille. “Çalışma arkadaşlarınız da… dürüstçe ifade edeyim, sizin için iyi konuşmadı. Dolabınızda bulduğumuz gazeteler için kayda değer bir açıklama yapmadınız.”
Aşırı fanatikler akbaba gibi etrafıma üşüşmüştü. Yine soluk benizli oğlan konuştu: “Bu durumda nasıl bir tasarrufta bulunmamızı beklersiniz?”
Şartlar farklı olsa, “Ne bu kibarlık?” derdim. “Gören de Safir’ler sana edep dersi vermiş zanneder.” Ama değildi ne yazık ki. Kimliğimi ifşa etmem söz konusu bile olamazdı.
“Sicilim temizdir benim,” dedim bir kez daha alttan alarak. “Kimliğimi göstermeme izin verir misiniz?”
“Elbette.”
Elimi cebime attım ve cüzdanımı çıkardım. Niyetim gizlice görev kartımı göstermekti. Ama bırak görev kartımı kimliğimi dahi bulamadım. Katran Karası’ndaki o gün gibi. Buhar olup uçmuştu.
Mevsim’in küçümseyici bakışı gözümün önüne gelince kan beynime sıçradı. Aynı numaraya ikinci kez kandığıma inanamıyordum.
Dilimi ısırdım. “Şöyle aslında…”
Beni daha fazla konuşturmamıştı.
Karnıma aldığım sert darbe yüzünden yere kapaklandım. Soluk benizli oğlan kalkmama müsaade etmeden göğsüme sağlam bir tekme attı. Anında nefesim kesilmişti. Görüntüm karıncalanırken zihnim eski anılarla karmançorman oldu. Öyle ki dünle bugünü ayırt etmekte zorlanıyordum.
Başımı yana doğru çevirip öğürdüm. Temiz parkelerden gelen detarjan kokusunu alıyordum. Soluk benizli oğlan bana doğru eğildi. Sol bileğimden yakaladığında hiçbir şeyin farkında değildim. Aslında daha önce defalarca şahit olduğum bir şeydi. Serçe parmağımdan tuttu. Nazik bir tutuştu, neredeyse hissetmedim.
Sonrasında duyduğum bir kemiğin kırılma sesiydi.
[1] Devrimci kavramı daha çok siyahlar için kullanılır. Direnişçiler işgale karşı bölgesel örgütlendiği için bu ismi almıştır.